karoshi – มาถวายชีวิตเพื่อองค์กรกันเถอะ!

“สิ่งหนึ่งที่มีส่วนทำให้เกิดสภาพการทำงานที่ย่ำแย่สุดๆ ในบริษัทญี่ปุ่น ก็คือข้อเท็จจริงที่ว่าคุณมีบริษัทจัดหาลูกจ้างชั่วคราวเหล่านี้เต็มไปหมด. ถ้าใครในบริษัททำงานเกินห้าปี นั่นหมายถึงเขาควรจะได้รับข้อเสนอตำแหน่งงานเต็มเวลา แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ พอเวลาใกล้ครบห้าปี พวกเขาก็ถูกไล่ออก. คำมั่นสัญญาถึงการจ้างงานตลอดชีวิตหรือการจ้างงานจริงๆ ถูกฉวยไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา แล้วก็ถูกดึงออกไปเหมือนกับพรมเช็ดเท้า” เจค อเดลชไตน์ นักข่าวชาวอเมริกันที่หนังสือพิมพ์โยมิอูริ บอกกับเรา.

เพราะคนต้องกินอาหารเพื่อมีชีวิตอยู่ และต้องจ่ายค่าเช่า ถ้าเขาอยากจะมีความหรูหราในชีวิต อย่างการไม่ต้องป่วยหนักจากการนอนหนาวทุกคืน เงามืดของความไม่มั่นคงในการงานที่ว่านี้ ทำให้การทำงานหนักกลายเป็นเรื่องปกติ โดยเฉพาะกับบริษัทที่เอาเปรียบหรือที่รู้จักกันในชื่อ “บริษัทดำ” ที่รีดเอาประโยชน์จากพนักงานจนพังพินาศ. ในความกลัวอย่างต่อเนื่องถึงการถูกแทนตำแหน่งอย่างฉับพลัน คนทำงานได้พัฒนาความสามารถที่จะทำให้นายจ้างพอใจ – ทำงานอย่างบ้าคลั่งล่วงเวลา โดยไม่รับค่าจ้าง และกระทั่งปลอมบันทึกเวลาทำงานของตัวเอง เพื่อที่ว่าบริษัทจะได้พ้นจากปัญหา เจคอธิบาย.

“ตอนที่ผมทำงานกับบริษัทแห่งหนึ่ง เรามีสมุดบันทึกสองชุด. เรามีสมุดบันทึกที่จดเวลาที่เราทำงานจริงๆ และอีกชุดที่เราจะแสดงให้สำนักงานมาตรฐานแรงงานดู. หน้าที่หนึ่งของคุณ ในฐานะคนงานกะดึกก็คือ การปลอมชั่วโมงทำงานของพนักงานทุกคน. คุณอาจจะทำงานมาทั้งสัปดาห์โดยไม่มีวันหยุด และคุณก็เขียนลงไปว่า คุณเพิ่งมีวันหยุดมาสามวัน.”

 

ถอดความบางส่วนจาก Japan’s Suicide Salarymen Are Dying For Work ใน VICE โดย @sambobclements / แชร์มาจาก @onlyying

Nippon Nippon

ขอเชียร์ญี่ปุ่นหน่อย

ญี่ปุ่นนี่ เล่นค่อนข้างสวยนะ ต่อเกมดี จ่ายบอล ขึ้นเกม ดูดีหมด เพลิน … ห่วยตอนปิดสกอร์ หาจังหวะไม่ได้ซักกะที – -”

(สงสัยจะ เซน / minimalism .. มักน้อย ไปหน่อย :P)

ชนะบราซิล แม้ตกรอบ ก็ยังเท่อยู่ดี ว่าป่ะ ? 🙂

ป.ล. ช่วงนี้ใครอยากอ่านเรื่องเกี่ยวกะฟุตบอล เชิญที่ Etat de droit บรรยายโดยแฟนบอล (CM / FM) .. เข้มข้นไม่แพ้เรื่องการเมือง 😀

tags: , , ,

Publications of Thai Professionals in Japan

ATPIJ Publications สิ่งตีพิมพ์ของ Association of Thai Professionals in Japan (สมาคมวิชาชีพไทยในประเทศญี่ปุ่น)

แม้จะเก่าไปหน่อย แต่บทความหลาย ๆ อันก็ยังน่าสนใจ (ดูวารสาร “ศักยภาพ”)